تبلیغات
فرهنگ

فرهنگ
اگر شما فرهنگ را هدایت نکنید فرهنگ شما را هدایت می کند 
قالب وبلاگ
جستجوی مطالب وبلاگ
نظر سنجی
قرائت کدامیک از قاریان زیر را بیشتر میپسندید(امکان انتخاب بیش از یک گزینه وجود دارد)











همه ما ایرانیان با نوروز چون نقطه عطفی در زندگی برخورد می‌كنیم، پنداری قرار است در این زمان تحول مهمی در زندگی‌مان رخ دهد؛ پیش از فرا رسیدن نوروز كارهای نیمه‌تمام را به انجامی می‌رسانیم، دستی به سر و روی محل زندگی و كارمان می‌كشیم و برای سال جدید برنامه‌هایی می‌ریزیم. هر قدر به نوروز نزدیك می‌شویم، كارهایی كه در كل سال انجامش به نحوی برایمان دشوار است در زمره اولویت‌هایمان قرار می‌گیرد و همین سبب می‌شود شهر چهره‌ای هیجان‌زده و ملتهب به خود بگیرد. خلاصه هر سال طوری به استقبال نوروز می‌رویم كه پنداری پیش از آن نوروز دیگری را تجربه نكرده‌ایم و پس از آن هم قرار نیست چنین روزی تكرار شود. این در حالی است كه اول فروردین نیز همچون هر روز دیگری در تقویم، مثلا ۱۵ تیر، هر سال تكرار می‌شود. یعنی هر كس در طول عمر طبیعی هفتاد هشتاد سال‌هاش، ده‌ها بار شاهد تكرار نوروز است. با این حال نوروز، با وجود بسیاری امور دیگر، «تكراری» نمی‌شود. یعنی تكرار هر سال‌هاش چیزی از ارج و قرب آن نزد ما نمی‌كاهد. به نوروز از زوایای مختلفی می‌توان نظر كرد ولی بنده قصد دارم در این مختصر به این ویژگی نوروز بپردازم. روزهای تقویم یكی پس از دیگری می‌آید و می‌گذرد، فقط حادثه‌ای ممكن است روزی را برای ما تبدیل به زمانی ویژه كند؛ ازدواج، فارغ‌التحصیلی، تولد یا از دست دادن عزیزی و... این امور را از آن جهت مهم و عزیز می‌شمریم كه در زندگی تكرار نمی‌شود. این قبیل وقایع روزهای ما را تبدیل به زمانی ویژه می‌كند؛ چیزی كه «وقت» می‌نامیم. وقت مفهومی بسیار عمیق نزد ما ایرانیان است كه مرزهای تقویمی زمان، روزها و شب‌ها و ماه‌ها و سال‌هایی را كه پشت هم و بی‌هیچ امتیاز و اتفاقی آمده و رفته، ‌می‌درد و موقعیتی فراموش‌نشدنی و بی‌تكرار را رقم می‌زند. به همین دلیل است كه «وقت» و «بخت» در فارسی مقارن است. «اوقات» آن زمان‌های خاطره‌انگیز و تكرار ناشدنی است كه زندگی ما قبل و بعد از آن كیفیتی متفاوت یافته است. پنداری این اوقات به زندگی ما هندسه‌ای خاص بخشیده است و بنابراین برایمان «گاه» خاصی از زمان شده است. نوروز نیز ورای روزی تقویمی، تبدیل به «وقت» شده است، اما وقتی كه هر سال تكرار می‌شود؛ به سخن دیگر نوروز با وجود این تكرار هرسال‌هاش باز وقت است، چرا كه تكرارش باعث تكراری شدن آن نمی‌شود. اموری را «تكراری» می‌شمریم كه تكرارش كسالتاور باشد؛ عموما تكرار سخنی، كاری یا عادتی را امری مذموم و ملال‌آور می‌دانیم. بسیارند كارهایی كه حتی تكرار سالانه‌شان را خوش نداریم و احساس می‌كنیم در هنگام تكرارشان سخت می‌گذرد. پس چطور است كه نمی‌شنویم كسی تكرار بهار را پشت زمستان و آمدن تابستان پشت بهار و بعد از آن دوباره خزان را «تكراری» بداند و آن را كسالتاور بشمارد. چطور ما هر روز صبح با دیدن دوباره طلوع خورشید و با غروب كردن آن نه فقط احساس كسالت نمی‌كنیم كه شگفت‌زده می‌شویم. واقعیت این است كه هر آن چیزی كه از جوهره‌ای اصیل بهره‌مند است تكرارش ملال‌آور نیست و عمدتا پدیده‌های طبیعی چنین حالتی دارند. بنابراین، این ویژگی نامكرر بودن را می‌توان معیاری برای اصالت و «طبیعی» بودن هر امر یعنی سازگاری آن با «طبع» شمرد، و به این اعتبار نوروز در زمره اصیل‌ترین‌ها و طبیعی‌ترین‌هاست. طبیعی نه فقط از آن رو كه نخستین روز بهار است، بلكه از آن رو كه معنای نهفته در روز نخست بهار را دریابد و توانسته از رهگذر آیینی آن را پاس بدارد؛ واقعیت این است كه در روز نخست بهار هر آن چیز كه «قلبی» دارد «منقلب» می‌شود و نوروز پاس داشتن این انقلاب طبیعی و تبدیل و استعلای آن به انقلابی بشری است. همه ما احساس می‌كنیم كه نوروز وقتی است كه قلب ما را نشانه گرفته است. نوروز وقت است، چرا كه در رودخانه جاری زمان همچون توقفگاهی است كه می‌توانیم لحظه‌ای بایستیم و از فراز آن به گذشته و آینده بنگریم. پنداری در نوروز لحظه‌ای پرده از روی موجودیت نامحسوس زمان كنار می‌رود و حضور و كیفیت زمان را درمی‌یابیم و شاید بهتر باشد بگوییم می‌چشیم. نوروز به زمان عطر و طعم می‌بخشد و همچون رایحه‌ای است كه پس از گذشتن آن تا مدت‌ها ردی از آن در مشام باقی می‌ماند. نوروز نه تنها خود كسالتاور نیست، بلكه ملال را از خاطر بسیاری چیزها می‌زداید. دشوارترین و كسل‌كننده‌ترین امور در نوروز جلوه‌ای دیگر پیدا كرده و دلپذیرتر می‌شود؛ اصلا تلخی بسیاری چیزها را می‌توان با شیرینی نوروز بلعید. نوروز نه فقط خود تكراری نمی‌شود، بلكه روزها و ماه‌ها و سال‌های ما را از تكراری شدن نجات می‌دهد و در آن انقلابی ایجاد می‌كند. نوروز در زمره معدود رویدادهایی است كه تكرار شدنش نه تنها چیزی از آن نمی‌كاهد، بلكه بر آن می‌افزاید. «قند مكرر» اصطلاحی است در ادبیات فارسی؛ به معنی قندی كه دوباره و چندباره تصفیه شده و یكپارچه خلوص و شیرینی است، قندی كه آنقدر عصّاری شده كه از همه ناخالصی‌ها پالوده شده و تنها آن عصاره شیرینش مانده است. نوروز نیز حاصل عصاری هرساله نسل‌هاست. یكایك ایرانیان كه در طول تاریخ نوروز را گرامی داشتند و به استقبال آن رفتند و سفره هفت‌سین گستردند و مناسك آن را به جا آورند می‌توانند موجودیت و حلاوت نوروز را دستاورد خود بدانند. و سخن آخر آنكه مدتی است ایرانیان را به«وقت‌نشناسی» متهم كرده‌ایم ولی به زعم من نوروز نشان می‌دهد كه ایرانیان تا چه اندازه«وقت‌شناس» اند!




طبقه بندی: اخلاق،
[ پنجشنبه 3 فروردین 1396 ] [ 10:20 ب.ظ ] [ سید وحید حسینی ]
.: Weblog Themes By Iran Skin :.

درباره وبلاگ

از میان مقولاتی مانند فرهنگ، امنیت، اقتصاد و سیاست، کدامیک اولویت دارد؟ برای جامعه ای که قرار است با نظام حکومتی دینی اداره شود بسیار مهم است. این پاسخ است که می تواند نقشه راه را برای هر حکومتی ترسیم کند و البته برای یک نظام اسلامی نقش و اهمیت بیشتری دارد.
بدون آنکه با بررسی تعاریف گوناگون فرهنگ وقت گذرانی کنیم، مستقیماً به سراغ نقش فرهنگ در زندگی فردی و اجتماعی می رویم. در این وادی، مجموعه بینش ها و کنش ها را می توان فرهنگ نامید، مجموعه ای که بستری می شود برای رشد آگاهی عمومی و التزام عملی آحاد مردم به مقررات اجتماعی.

با این تعریف، راحت می توان گفت فرهنگ برای جامعه همانند خونی است که در رگ های بدن جریان دارد. همانگونه که خون، اندام ها را به تحرک وامی دارد و چگونگی خون در چگونگی کارکرد بدن نقش مستقیم دارد، فرهنگ نیز اندام های جامعه را به تحرک وامیدارد و ضعف و قوت آن در ضعف و قوت اقتصاد، امنیت، سیاست و اخلاق جامعه اثرگذار است. بدین ترتیب، پاسخ سؤال مورد نظر اینست که فرهنگ باید در اولویت باشد.

هدف از آوردن این مقدمه، یادآوری این واقعیت تلخ است که جامعه اسلامی و انقلابی ما علیرغم اینکه از یک نظام حکومتی دینی برخوردار است، متأسفانه هیچگاه برای فرهنگ اولویت قائل نشده و مقوله فرهنگ همواره مورد غفلت بوده است. از صبح پیروزی انقلاب اسلامی، تعابیری مانند "انقلاب ارزش ها" و "انقلاب فرهنگی" از زبان امام و سایر بزرگان در توصیف انقلاب اسلامی شنیده ایم، اما هرگز در عمل برای مقوله "فرهنگ" اولویت قائل نشده ایم. اگر فرهنگ در اولویت قرار گیرد، اقتصادی سالم، امنیتی پایدار و سیاستی مبتنی بر اصول خواهیم داشت. زیرا فرهنگ برای سایر مقولات بسترسازی می کند و راه را برای جریان یافتن سالم آنها هموار می نماید.

شاید در قالب دیگری بتوان یک جامعه با فرهنگ را جامعه ای مقرراتی، قانون گرا و اخلاق مدار معرفی کرد. به عبارت روشن تر، اگر مردم یک جامعه با فرهنگ باشند، در برخوردهای اقتصادی بر مبنای قانون و اخلاق عمل می کنند و مفاسد اخلاقی از آن جامعه رخت برمی بندد، در بخش های امنیت و سیاست نیز همه چیز برمبنای صداقت به پیش خواهد رفت و همواره اخلاق، محور رفتارها خواهد بود. قضاوت نیز از فرهنگ تأثیر می گیرد و در یک جامعه با فرهنگ علاوه بر اینکه قضات، وظیفه قانونی خود را به درستی انجام می دهند، اصولاً خصومت ها کاهش می یابد و حتی خود مردم بدون نیاز به دستگاه قضائی به رفع خصومت اقدام می کنند.

بعد از پیروزی انقلاب اسلامی، متأسفانه هیچگاه فرهنگ در اولویت نبوده و دولت ها به سایر مقولات بیشتر توجه کردند. بعضی دولت ها به دلیل درگیر بودن با جنگ و بازسازی، فرصت و امکان توجه جدی به فرهنگ را نداشتند و بعضی دیگر به ویژه در سال های اخیر، بداخلاقی را جایگزین اخلاق و فرهنگ کردند و به همین جهت، بی قانونی، مفاسد اقتصادی و تفرقه و بی اعتمادی نسبت به همدیگر در جامعه افزایش یافته است. آنچه از اینها نگران کننده تر است، سوءاستفاده معاندان از فضای پدید آمده است که در قالب های مختلف بی بندوباری، پشت پا زدن به احکام دینی و زیر پا گذاشتن قوانین و مقررات جلوه گر می شود.

در بررسی عوامل پدید آمدن این وضعیت، علاوه بر اولویت قائل نشدن برای فرهنگ، ضعف سکان داران فرهنگ کشور را نیز باید عامل مهمی دانست. سوگمندانه باید اعتراف نمائیم که متولیان بخش های فرهنگی کشور عموماً از ضعیف ترین ها انتخاب شده اند. شاید دخالت داشتن گرایش های سیاسی و فقدان نگاه اولویت بخشی به فرهنگ از عوامل اصلی گماردن ضعفا بر عرصه فرهنگ باشد. فرهنگ اگر قرار باشد در اولویت قرار بگیرد، باید حداقل دو اقدام جدی صورت بگیرد؛ یکی تخصیص بودجه کافی و دیگری، که مهم تر است، گماردن متولیان قوی.

ضعف متولیان فرهنگ موجب می شود به امتیازخواهان باج و امتیاز بدهند و این اقدام را برای خود یک وجه مثبت به حساب آورند. در بخش هنر نیز متولیان ضعیف، بدون برنامه پیش می روند و هرگز به نقطه مطلوب نمی رسند. در بخش کتاب، یک روز ممیزی را لازم و ضروری می دانند، یک روز آن را رد می کنند و روز دیگر دچار بلاتکلیفی می شوند. جلب همکاران قوی چیزی است که هرگز نمی توان از متولیان ضعیف فرهنگ انتظار داشت. افراد ضعیف، در مقابل کسانی یا مجموعه هائی که می خواهند عوامل خود را به آنها تحمیل کنند منفعل می شوند و قدرت و جسارت "نه" گفتن به آنها را ندارند. اینها بخشی از عوارضی هستند که از ضعف مدیریت های فرهنگی ناشی می شوند و به فرهنگ کشور ضربه می زنند.

تعدد دستگاه هائی که خود را متولی فرهنگ می دانند نیز از مشکلات بخش فرهنگی و از عوامل رکود و گاهی عقبگرد فرهنگی است. فرهنگ در کشور ما فرماندهی واحدی ندارد و همین امر موجب دوباره کاری ها، خنثی کردن کار همدیگر و صرف بودجه های کلان بدون دستاورد قابل توجه می شود. این ضعف، بارها به مسئولان نظام یادآوری شده ولی نه تنها برطرف نگردیده بلکه همچنان شاهد افزوده شدن بر تعداد متولیان فرهنگی هستیم.

رسانه ملی، که رساترین صدا برای اشاعه فرهنگ می تواند باشد، در مواردی نقش خنثی کننده دستاوردهای فرهنگی را ایفا می کند. برخورد متولیان فرهنگی کشور با مطبوعات و سایر رسانه های نوشتاری، چه از نظر مادی و چه از نظر حمایت های معنوی نه تنها ضعیف بلکه بازدارنده است. تبعیض در پرداخت یارانه های قانونی و برخوردهای سیاسی و سلیقه ای با رسانه های مکتوب، زمینه ای برای رشد این رسانه ها باقی نگذاشته است. کوتاهی در انجام وظیفه قانونی که برخورد متولیان فرهنگی با مطبوعات بداخلاق، اتهام پراکن و قانون شکن را مقرر می دارد، یکی دیگر از عوارض ضعف مدیران فرهنگی است که موجب وارد شدن لطمات شدیدی به فرهنگ کشور شده است.

راه حل این مشکلات و آنچه موجب تقویت فرهنگ خواهد شد، عبارتند از تجمیع مراکز متعدد فرهنگی، ایجاد وحدت رویه در برخوردهای فرهنگی، بالا رفتن حساسیت مسئولین نظام نسبت به فرهنگ، اولویت بخشیدن به مقوله فرهنگ به عنوان اصل و پایه سایر مقولات و سپردن بخش فرهنگی به افراد قوی، مستقل و شجاع. اما آیا گوش شنوائی وجود دارد که این مرثیه را بشنود و آیا اراده قاطعی وجود دارد که درصدد نجات دادن فرهنگ از مظلومیت و انزوا باشد؟

برای ارتباط با ما جهت امور قرانی با این شماره تماس حاصل فرمایید:09131266381
سید وحید حسینی
آمار سایت
بازدیدهای امروز : نفر
بازدیدهای دیروز : نفر
كل بازدیدها : نفر
بازدید این ماه : نفر
بازدید ماه قبل : نفر
كل مطالب : عدد