تبلیغات
فرهنگ

فرهنگ
اگر شما فرهنگ را هدایت نکنید فرهنگ شما را هدایت می کند 
قالب وبلاگ
جستجوی مطالب وبلاگ
نظر سنجی
قرائت کدامیک از قاریان زیر را بیشتر میپسندید(امکان انتخاب بیش از یک گزینه وجود دارد)











[ چهارشنبه 30 اردیبهشت 1394 ] [ 03:36 ب.ظ ] [ سید وحید حسینی ]

فضیلت و خواص سوره "ق"

ق و نام دیگرش «باسقات» پنجاهمین سوره قرآن است كه مكی و 45 آیه دارد.
گفته اند كه در هیچ خانه ای هر روز تلاوت سوره «ق» نمی شود مگر آن كه صاحب آن خانه همیشه با دولت و عزت و سعادت و كرامت بوده باشد و از ذلت محفوظ می ماند. 1
از رسول خدا صلی الله علیه و آله وسلم روایت شده: هر كس سوره «ق» را قرائت كند خداوند سختی ها و سكرات مرگ را بر وی آسان می كند. 2
از امام باقر علیه السلام نیز روایت شده است: هر كس در نمازهای واجب و یا مستحب خود سوره «ق» را قرائت نماید خداوند در روزی او، وسعت ایجاد كرده و در روز قیامت كتاب اعمال او را به دست راستش داده و از او به آسانی حسابرسی می كند.3

آثار و بركات سوره


1) بهبود بیماری صرع
از پیامبر اكرم صلی الله علیه وآله وسلم نقل شده است: اگر این سوره را بنویسند و بر كسی كه دچار حمله صرع شده بیاویزند به هوش آید...4

2) زیاد شدن شیر در زن شیرده
از رسول خدا صلی الله علیه وآله وسلم نقل شده: ...اگر نوشته این سوره را به همراه زنی كه شیرش كم است قرار دهند شیر او زیاد می شود.
هم چنین آمده كه برای زیاد شدن شیر این سوره را در ظرفی بنویسند و پس از شستن آن، زن كم شیر از آن آب بنوشد.5

3) زیاد شدن روزی
جهت وسعت رزق و روزی سه بار رو به قبله بخواند اثری عجیب دارد. 6

4) رفع ترس و اضطراب
جهت برطرف شدن ترس و دلهره بنویسند و با آب باران بشویند و از آن آب بنوشند. 7

ختومات مجرب
1) برای دولت و گشایش كارها باید این آیه را 350 مرتبه بخواند كه از مجربات است. 8
«قل ان الفضل بیدالله یؤتیه من یشاء و الله ذوالفضل العظیم»
2) برای زیاد شدن روزی و عزیز شدن روزی 15 مرتبه این آیه را بخواند.
«یا الله المحمود فی كل فعاله» 9

منبع : پایگاه اینترنتی انهار
بصیرت _گروه دین و اندیشه تبیان




طبقه بندی: عمومی،
[ یکشنبه 20 اردیبهشت 1394 ] [ 10:51 ق.ظ ] [ امیر دهقانی ]

یکى از راه هاى موثّر و مورد نظر قرآن کریم در کاهش فشار روانى نظام خانواده است؛ زیرا خانواده یکى از ارکان آرامش در جامعه و مهم‏ترین منبع حمایت عاطفى در لحظات و مواقع فشار روانى است.


تعبیر قرآن کریم در باب آرامش دهی خانواده بسیار جالب توجه و آموزنده است: «وَمِنْ آیَاتِهِ أَنْ خَلَقَ لَكُم مِّنْ أَنفُسِكُمْ أَزْوَاجًا لِّتَسْكُنُوا إِلَیْهَا وَجَعَلَ بَیْنَكُم مَّوَدَّةً وَرَحْمَةً» (روم/21) این آیه آشکارا مى‏ رساند کانون خانواده براى سکونت و آرامش است، و مسلمانان به ویژه دو همسر باید این توصیه را از آفریدگار حکیم به جان بپذیرند و براى مسائل و اختلاف سلیقه ‏هاى جزئى «سکون» را به «تلاطم» و «تضاد» تبدیل نکنند.

مهم‏تر اینکه بدانند و باور کنند که زوج مسلمان باید مودّت و محبت بینشان حاکم باشد، تا نه تنها تحت تأثیر فشارهاى روانى قرار نگیرند، بلکه چنان‏که در آیه آمده، رحمت الهى شامل حال آنان و فرزندانشان شود.

به عبارتی قرآن کریم رابطه زن و شوهری و تشکیل خانواده را مایه سکون و آرامش زن و مرد می داند و این آرامش بهشی را از آیات و نشانه های عظمت و قدرت خداوند می داند بدین معنا که زن و مردی که هیچ گونه تعلق عاطفی و روحی به یکدیگر ندارند با پیمان ازدواج و تشکیل خانواده، با یکدیگر پیوند یافته و در پرتو ایجاد تعلق روحی، آرامش بخش یکدیگر می شوند.

پیامبر (صلی الله و علیه وآله) در طول دوران حیات پربار خویش چه پیش از رسالت و چه پس از آن، همسری چون خدیجه را در کنار خویش داشت که او را آرامش می بخشید و با تمام وجود از پیامبر (صلی الله و علیه وآله) خدا حمایت می کرد.

در شرایط سخت دشمنی های مشرکان مکه، و در دوران سخت محاصره مسلمان در شعب ابوطالب، محبت و عاطفه خدیجه آرامش بخش پیامبر (صلی الله و علیه وآله) بود.

دنیای مدرن امروز از عدم آرامش به شدت رنج می برد. ناآرامی و اضطراب، مشکلات روانی و عقده های روحی از بزرگترین گرفتاری های بشر امروز است که بخش عظیمی از آن ناشی از آسیب دیدن خانواده و تک زیستی انسان مدرن در بخش وسیعی از دوران زندگی است.

بحران خانواده در غرب و جایگزینی تک زیستی و تجرد و هم جنس گرایی، متفکران آن دیار را به شدت نگران ساخته است و در این مسیر تنها راه نجات، بازگشت به کانون مهر یعنی خانواده است.

ویلیام گاردنر نویسنده غرب در کتاب «جنگ علیه خانواده» چنین می گوید:«سوگند وفاداری زوجین پرمعناترین لحظه ازداوج است. با چنین سوگندی، هریک از دو زوج تعهد می کنند که عشق را از بی اعتقادی برهانند و آن را وقف اهداف بزرگ تر خانوادگی، اجتماعی و معنوی کنند. تهاجم هایی که حیات خانواده را نشانه گرفته، در درجه نخست، همین تقدس عشق زناشویی را نابود می کند. (ویلیام گاردنر، جنگ علیه خانواده، ص88)

زن و مردی که هیچ گونه تعلق عاطفی و روحی به یکدیگر ندارند با پیمان ازدواج و تشکیل خانواده، با یکدیگر پیوند یافته و در پرتو ایجاد تعلق روحی، آرامش بخش یکدیگر می شوند

روان شناسان با استناد به آیات مُبین قرآنى معتقدند که نظام حمایتى خانواده به شیوه‏ هاى ذیل مى‏ تواند در فشار و اضطراب روانى بسیار موثّر باشد:

1ـ شناخت و کنترل اعضاى خانواده: بهترین نمونه آن در قرآن شناخت حضرت یعقوب علیه ‏السلام از حسد فرزندان خویش است، از این رو به حضرت یوسف علیه‏السلام سفارش مى‏ کند: «لاَ تَقْصُصْ رُوْیَاكَ عَلَى إِخْوَتِكَ فَیَكِیدُواْ لَكَ كَیْدًا» (یوسف/5) زنهار، خواب خود را بر برادرانت حکایت مکن که براى تو نیرنگى مى‏اندیشند.

2ـ حمایت از پدر و مادر و احترام به آنها: در چند آیه از قرآن کریم، پدر و مادر به عنوان استوانه ‏هاى زندگى و خانواده معرّفى شده‏اند؛ از جمله: «وَقَضَى رَبُّكَ أَلاَّ تَعْبُدُواْ إِلاَّ إِیَّاهُ وَبِالْوَالِدَیْنِ إِحْسَانًا» (اسراء/23) خداى تو حکم فرموده جز او هیچ کس را نپرستید و به پدر و مادر نیکى کنید.

3ـ حمایت از اعضاى خانواده: نمونه آن در قرآن، عفو حضرت یوسف علیه‏السلام است که پس از جفا و تهمت و ستم برادرانش گفت: «امروز خجل و متأثّر نباشید که من شما را عفو کردم» (یوسف/92).

 

نتیجه گیری:

امروزه شعار پیشرفت و توسعه زیاد داده می ‌شود و اسلام با این پیشرفت منهای آرامش خانواده موافق نیست در حالی که پیشرفت همراه با آرامش برای جامعه مفید است و این آرامش نقطه ی شروعش را می توان خانواده نامید.

نباید از میکروب امواج رسانه‌ای که به جنگ بنیان خانواده‌ها افتاده‌اند غافل شویم چرا که دشمن هرچند احمق و بی‌ عقل هم باشد بر ملتی که غافل و خواب باشد مسلط می‌ شود.




طبقه بندی: اخلاق،
[ پنجشنبه 3 اردیبهشت 1394 ] [ 11:47 ب.ظ ] [ سید وحید حسینی ]
حضرت فاطمه‌ زهرا (س)، دختر گرامی‌ پیامبر اكرم (ص) و خدیجه كبرى، چهارمین دختر پیامبراسلام (ص) است. حضرت زهرا (علیها السلام) بعد از ازدواج با امیرالمومنین على (علیه السلام)، به عنوان بانویى نمونه بر تارك قرون و اعصار درخشید.
 
دختر پیامبر همچنان كه در زندگى زناشویى نمونه بود، در اطاعت پروردگار نیز نمونه بود. هنگامی‌ كه از كارهاى خانه فراغت می‌یافت به عبادت می‌پرداخت، به نماز، دعا، تضرّع به درگاه خدا و دعا براى دیگران. امام صادق (علیه‌السلام) از اجداد خویش از حسن بن على (علیه‌السلام) روایت كرده است كه: مادرم شب‌هاى جمعه را تا بامداد در محراب عبادت می‌ایستاد و چون دست به دعا برمی‌داشت مردان و زنان باایمان را دعا می‌كرد، امّا درباره خود چیزى نمی‌گفت. 
روزى بدو گفتم: مادر! چرا براى خود نیز مانند دیگران دعاى خیر نمی‌كنى؟ گفت: فرزندم! همسایه مقدّم است. تسبیح هایى كه به نام تسبیحات فاطمه (علیهاالسلام) شهرت یافته و در كتابهاى معتبر شیعه و سنّى و دیگر اسناد، روایت شده نزد همه معروف است. فاطمه (علیهاالسلام) تا وقتى كه رسول خدا از دنیا نرفته بود، سختى‌ها و تلخى‌های زندگى را با دیدن سیماى تابناك پیامبر اكرم (ص) بر خود هموار می‌نمود، ملاقات پدر تمام رنجها را از خاطرش می‌زدود و به او آرامش و قدرت می‌بخشید.  امّا مرگ پدر، مظلوم شدن شوهر، از دست رفتن حقّ، و بالاتر از همه دگرگونیهایى كه پس از رسول خدا (ص) به فاصله اى اندك ـ در سنّت مسلمانى پدید آمد، روح و سپس جسم دختر پیغمبر را سخت آزرده ساخت.  چنان كه تاریخ نشان می‌دهد، او پیش از مرگ پدرش بیمارى جسمی‌ نداشته است.  داستان آنان را كه به در خانه او آمدند و می‌خواستند خانه را با هر كس كه درون آن است آتش زنند شنیده‌اید. خود این پیشامد، به تنهایى براى آزردن او بس است، چه رسد كه رویدادهاى دیگر هم بدان افزوده شود. دختر پیغمبر، نالان در بستر افتاد. زنان مهاجر و انصار نزد او گرد آمدند. آن بانوى دو جهان، خطبه اى بلیغ در جمع آن زنان بیان فرمود كه با نقل بخشى كوتاه از آن، گوشه اى از دردِ دین و سوز و گداز مكتبى زهرا (علیها السلام) و شِكْوه او از مردم فرصت طلب و غاصبان ولایت را درمی‌یابید. از درد سخن گفتن و از درد شنیدن با مردم بىدرد ندانى كه چه دردى است!?به خدا سوگند، اگر پاى در میان می‌نهادند، و على را بر كارى كه پیغمبر به عهده او نهاد، می‌گذاردند، آسان آسان ایشان را به راه راست می‌بُرد، و حقّ هر یك را بدو می‌سپرد... شگفتا! روزگار چه بوالعجب‌ها در پس پرده دارد و چه بازیچه‌ها یكى پس از دیگرى برون می‌آرد. راستى مردان شما چرا چنین كردند؟ و چه عذرى آوردند؟ دوست نمایانى غدّار، در حقّ دوستان ستمكار و سرانجام به كیفر ستمكارى خویش گرفتار. سر را گذاشته و به دُم چسبیدند! پى عامی‌ رفتند و از عالم نپرسیدند! نفرین بر مردمی‌ نادان كه تبهكارند و تبهكارى خود را نیكوكارى می‌پندارند!?سرانجام، دختر پیغمبر، دنیا را به دنیا طلبان گذاشت و به لقاى پروردگارش شتافت. فاطمه را شبانه دفن كردند و على (علیه السلام) او را به خاك سپرد و رخصت نداد تا ابوبكر بر جنازه او حاضر شود، و او اینگونه مظلوم و شهید از دنیا رفت. 
در تاریخ شهادت آن بانوى بزرگ نیز محدّثان اقوال گوناگونى دارند كه مشهورتر از همه، سیزده جمادى‌الاولى سال یازده هجرى و دیگرى سوم جمادى الثّانى همان سال است. 
 دانش اندوزى فاطمه (س) 
فاطمه (علیها السلام) از همان آغاز، دانش را از سرچشمه وحى فرا گرفت.  آنچه را از اسرار و دانش‌ها، پدر براى او باز می‌گفت، على (علیه السلام) می‌نوشت و فاطمه آنها را گرد می‌آورد كه كتابى به نام مصحف فاطمه شد. 
 آموزش دیگران
فاطمه زهرا (علیها السلام) با بیان احكام و معارف اسلام، زنان را به وظایفشان آشنا می‌ساخت. فضّه خدمتگزار فاطمه (علیها السلام)، كه از شاگردان و پرورش یافتگان مكتب اوست در مدّت بیست سال جز با آیات قرآن سخنى نگفت و هر گاه قصد بیان مطلبى را داشت با آیه اى متناسب از قرآن، منظور خویش را بیان می‌كرد. فاطمه (علیها السلام) نه تنها از فراگرفتن دانش خسته نمی‌شد، بلكه در یاد دادن مسائل دین به دیگران از حوصله و پشتكار فراوانى برخوردار بود. روزى زنى نزد او آمد و گفت: مادرى پیر دارم كه درباره نماز خود اشتباهى كرده و مرا فرستاده تا از شما مساله اى بپرسم. زهرا (علیها السلام) سوال او را پاسخ فرمود. زن براى بار دوم و سوم آمد و مساله پرسید و پاسخ شنید، این كار تا ده بار تكرار شد و هر بار آن بانوى بزرگوار، سوال وى را پاسخ فرمود. زن از رفت و آمدهاى پى در پى شرمگین شد و گفت: دیگر شما را به زحمت نمی‌اندازم. فاطمه (علیها السلام) فرمود: باز هم بیا و سوالهایت را بپرس، تو هر قدر سوال كنى من ناراحت نمی‌شوم، زیرا از پدرم رسول خدا (ص) شنیدم كه فرمود: روز قیامت علماى پیرو ما محشور می‌شوند و به آنها به اندازه دانششان خلعت هاى گرانبها عطا می‌شود و اندازه پاداش به نسبت میزان تلاشى است كه براى ارشاد و هدایت بندگان خدا نموده‌اند. 
 عبادت فاطمه (س) 
حضرت زهرا (علیها السلام) بخشى از شب را به عبادت مشغول می‌شد. آن قدر نمازهاى شب او طولانى می‌شد و روى پاهایش می‌ایستاد كه پایش ورم می‌كرد. حسن بصرى متوفّاى 110 هجرى گوید: هیچ كس در میان امّت از نظر زهد و عبادت و پارسایى از فاطمه (علیهاالسلام) والاتر نبود. 
 نقش فاطمه (س) در نبردهاى صدر اسلام
در طول 10 سال حضور پیامبر (ص) در مدینه 27 یا 28 غزوه و 35 تا 90 سریّه در تاریخ ذكر شده است. غزوه كه جمع آن غزوات است به جنگ هایى گفته می‌شود كه شخص پیامبر (ص)، فرماندهى مستقیم آن را به عهده داشت و پا به پاى سربازان اسلام در معركه جنگ حاضر و ناظرِ نبردها و مانورهاى نظامی‌ بود. سریّه كه جمع آن سرایا است به جنگ هایى گفته می‌شود كه رسول خدا(ص) بى آنكه خود در آن شركت كند، گروهى را به فرماندهى شخصى به جبهه‌ها و مرزهاى كشور اسلامی‌، براى نبرد یا دفاع احتمالى، اعزام می‌كرد. گاهى برخى از این ماموریت هاى رزمی‌ به خاطر فاصله زیاد جبهه‌ها از مدینه، حدود دو یا سه ماه به طول می‌انجامید. به تحقیق می‌توان گفت على (علیه السلام) در طول زندگى مشتركش با حضرت زهرا (علیها السلام) بیشتر اوقاتش را در میدانهاى جهاد یا ماموریّت هاى تبلیغى گذراند و در غیاب او همسر وفادارش فاطمه (علیها السلام) وظیفه اداره خانه و تربیت فرزندان را به عهده داشت و این كار را به نحوى شایسته انجام می‌داد تا همسر رزمنده اش با خاطرى آسوده، وظیفه مقدّس جهاد را به انجام برساند. در این مدّت، فاطمه (علیها السلام) به یارى خانواده هاى رزمندگان و شهیدان می‌شتافت و با آنها اظهار همدردى می‌كرد و گاهى هم، ضمن تشویق زنان امدادگر و آشنا ساختن آنان به وظایف خطیرشان، به مداواى جراحت محارم خویش می‌پرداخت. در جنگ اُحد، فاطمه (علیها السلام) همراه زنان به اُحد (در شش كیلومترى مدینه) رفت. در این نبرد، رسول خدا (ص) به‌شدت زخمی‌ شد و على (علیه السلام) نیز جراحاتى برداشت. فاطمه (علیها السلام) خون را از چهره پیامبر (ص) می‌شست و على (ص) با سپر خود آب می‌ریخت. هنگامی‌ كه فاطمه (علیها السلام) مشاهده كرد كه خون بند نمی‌آید، قطعه حصیرى را سوزانید و خاكستر آن را بر زخم پاشید تا خون بند آمد. آن روز پیامبر و على، شمشیرهاى خود را به فاطمه دادند تا آنها را بشوید. در نبرد احد، حمزه سیّدالشهدا، عموى پیامبر (ص) به شهادت رسید. پس از نبرد، صفیّه خواهر حمزه به اتّفاق فاطمه (علیها السلام) كنار پیكر مثله شده قرار گرفت و شروع به گریستن كرد، فاطمه (علیها السلام) نیز می‌گریست و پیامبر هم با او گریه می‌كرد و خطاب به حمزه می‌فرمود: هیچ مصیبتى مثل مصیبت تو به من نرسیده است. آن گاه خطاب به صفیّه و فاطمه فرمود: مژده باد كه هم‌اكنون جبرئیل به من خبر داد كه در آسمانهاى هفتگانه، حمزه شیر خدا و شیر رسول خداست. پس از نبرد اُحد، فاطمه زهرا (علیها السلام) تا زنده بود، هر دو سه روز یك بار به زیارت شهداى احد می‌رفت. در نبرد خندق، فاطمه زهرا (علیها السلام) نانى را براى رسول خدا (ص) برد، پیامبر پرسید: این چیست؟ فاطمه (علیها السلام) پاسخ داد: نان پختم، دلم آرام نگرفت تا اینكه برایتان آوردم. پیامبر فرمود: این نخستین غذایى است كه پس از سه روز در دهان می‌گذارم. در نبرد موته، جعفربن ابیطالب به شهادت رسید و پیامبر (ص) به خانه وى رفت و همسر و فرزندانش را دلدارى داد و از آنجا به خانه فاطمه (علیها السلام) رفت. فاطمه می‌گریست. پیامبر (ص) فرمود: بر مثل جعفر باید گریه‌كنندگان بگریند.  سپس رسول خدا (صلى‌الله علیه وآله وسلم) فرمود: براى خانواده جعفر غذایى تهیّه كنید، زیرا امروز آنها خود را فراموش كرده‌اند. فاطمه زهرا (علیها السلام) در فتح مكّه نیز حضور داشت. 
امّ هانى، خواهر على (علیه السلام) گوید: در روز فتح مكّه دو نفر از خویشان مشرك شوهرم را پناه دادم و هنوز آنها در خانه‌ام بودند كه ناگهان برادرم على (علیه السلام)، در حالى كه سواره و زرهپوش بود، پیدا شد و به طرف آن دو تن شمشیر كشید. میان او و ایشان ایستادم و گفتم: اگر بخواهى آن دو را بكشى، باید مرا هم پیش از آنها بكشى! على (علیه السلام) بیرون رفت، در حالى كه چیزى نمانده بود آنها را بكشد. من خود را به خیمه رسول خدا (ص) در بطحا رساندم و آن حضرت را پیدا نكردم، ولى فاطمه را دیدم و ماجرا را برایش گفتم. دیدم فاطمه از همسر خود قاطعتر است. او با تعجّب گفت: تو هم باید مشركان را پناه دهى؟ در این هنگام رسول خدا (ص) رسید و از حضرتش براى آن دو امان طلبیدم. پیامبر به آنان امان داد، سپس به فاطمه فرمود كه براى او آب فراهم كند تا شست‌وشو نماید. هنگامی‌ كه هند، همسر ابوسفیان، و دیگر زنان مشركین براى اعلام پذیرش اسلام و بیعت به حضور پیامبر خدا (ص) رسیدند، فاطمه (علیها السلام)، همسر پیامبر (ص) و گروهى از زنان عبدالمطّلب حضور داشتند. در ماه رمضان سال دهم هجرى، على (علیه السلام) از سوى پیامبر (ص) براى یك ماموریّت مهّم رزمی‌، تبلیغى و به فرماندهى سیصد سواره نظام به یمن، كه در قلمرو حاكمیّت پیامبر بود، اعزام شد. ماموریّت با موفقیّت كامل انجام گرفت و عدّه زیادى نیز به اسلام گرویدند. 
على (علیه السلام) طىّ نامه اى گزارش كار خود را از یمن براى پیامبر (ص) فرستاد. پیامبر در پاسخ على (علیه السلام) امر فرمود كه براى انجام مراسم حجّ، به موقع خود را به مكّه رساند، و پیك با این پیام به سوى على (علیه السلام) بازگشت. پیامبر در ماه ذیقعده آن سال به مردم مدینه و قبایل مجاور اعلام كرد كه قصد دارد حجّ را به جاى آورد و بدین‌ترتیب، عدّه زیادى براى سفر حجّ مهیّا شدند. آن حضرت در روز 25 ذیقعده سال دهم هجرى قمرى از مدینه حركت نمود و در ذوالحلیفه احرام بست. همه همسران پیامبر نیز در این سفر همراه شدند، آنها به هودج‌ها سوار بودند، فاطمه (علیها السلام) نیز با آنان بود و در این سفر عبادى، مناسك حجّ را به دستور پیامبر (ص) انجام می‌داد. 
على (علیه السلام) پس از گذشت سه ماه از ماموریت، در ایّام حجّ به مكّه رسید و در آنجا همسرش فاطمه زهرا (علیها السلام) را دید. پس از مراسم با شكوه حجّةالوداع، رسول خدا (ص)، هنگام بازگشت به مدینه در غدیرخم، در یك اجتماع صدهزار نفرى، على (علیه السلام) را به فرمان خداوند به امامت و جانشینى خود منصوب نمود. با توجّه به حضور فاطمه زهرا (علیها السلام) در حجّةالوداع با اطمینان می‌توان گفت كه آن حضرت در مراسم با شكوه غدیرخم حضور داشته است. 
 زهرا (س) و آخرین لحظات زندگانى پیامبر(ص) 
بیمارى رسول خدا در روزهاى آخر عمرش شدّت یافت. فاطمه (علیها السلام) در كنار بستر پیامبر، چهره نورانى و ملكوتى پدر را می‌نگریست كه از شدّت تب عرق می‌ریخت. فاطمه در حالى كه به پدر نگاه می‌كرد به گریه افتاد، پیامبر نتوانست ناآرامی‌ دخترش را تحمّل كند، در گوش او سخنى گفت كه فاطمه آرام شد و لبخند زد. لبخند زهرا (علیهاالسلام) در آن حال شگفت آور بود. از او سوال كردند كه رسول خدا (ص) چه رازى را به او فرمود؟ پاسخ داد: تا پدرم زنده است رازش را فاش نمی‌كنم. پس از رحلت پیامبراكرم (ص) راز آشكار شد. فاطمه گفت: پدرم به من فرمود: تو نخستین كس از اهل بیت من هستى كه به من ملحق می‌شوى، و از این رو شاد شدم. 



طبقه بندی: مذهبی،
[ پنجشنبه 20 فروردین 1394 ] [ 05:57 ب.ظ ] [ سید وحید حسینی ]
دکتر خلفی، استاد دانشگاه و دکتر علیرضا مرادی با حضور در برنامه دنیای شیشه‌ای رادیو گفت‌وگو در خصوص تأثیرات فضای مجازی بر مقوله فرهنگ پرداختند.
به گزارش خبرگزاری آریا ،در ابتدای این گفت‌وگو دکتر خلفی با اشاره به اینکه فرهنگ توسط مردم ساخته می‌شود نه دولت ، نقش نخبگان ، عالمان و فرهیختگان در جامعه را محوری توصیف و نقش پیش آهنگی آنها رامهم دانست.
وی همچنین یادآور شد در جامعه ما ، فرهنگ در بستر فضای مجازی یک فرصت مناسب است تا بازنمایی شود و به علت تسهیل و تسریع در ارتباطات بسیاری از آداب ، هنجارها و ارزش‌ها را احیاء کند.
این کارشناس گفت به فرهنگ نباید دستوری نگاه کرد . فرهنگ سازی سیر تدریجی دارد و باید در لایه‌های جامعه آرام آرام نشسته و ساخته شود.
دکتر خلفی افزود اگر نخبگان ، علما و روحانیون در شبکه‌های مجازی باقاعده حضور یابند و آسیب‌ها و مزایا را طرح کنند و محتوا نیز مناسب باشد فرهنگ‌ها ، خرده فرهنگ‌ها و فرهنگ‌های بومی احیاء می‌شود که زنده و سیال است و خلاء ناشی از آسیب‌های اجتماعی که فرهنگ غربی از طریق آن می‌خواهد بر جامعه ما مسلط شود را پر کرده و این تهدید به فرصت تبدیل می‌شود .
دکتر خلفی در بخشی دیگر از سخنان خود اذعان کرد به علت سرعت تکنولوژی و اختلاف سطح تحصیلات والدین و فرزندان ، فاصله‌ای ایجاد شده که والدین نتوانند فرزندان خود را مدیریت کنند . والدین باید رژیم مصرف رسانه‌ای برای خانواده تهیه نمایند که این رژیم به اقتضای سن ، جنس ، تحصیلات و فهم و درکی که افراد از فضای رسانه‌ای دارند متفاوت است .
وی اضافه کرد زمانی نظارت والدین بر فرزندان فیزیکی بود ولی در حال حاضر نظارت مجازی است یعنی فرزند در یک قدمی ماست ولی در دنیای دیگری سیر می‌کند .
این کارشناس حوزه رسانه گفت فیلترینگ مسکن است ولی نمی‌تواند به صورت پایدار اثر مطلوب داشته باشد . باید نگاهمان را از نگاه سخت افزارانه به فیلتر کردن به سمتی هدایت کنیم که هر کس با اصلاح باورها و نگرش خویش فیلتر کننده خودش باشد.
دکتر علیرضا مرادی دیگر کارشناس برنامه در ادامه افزود هر تکنولوژی وقتی وارد یک فرهنگ می‌شود باعث شوک فرهنگی می‌شود که در سال‌های ابتدای ورود آن به کشور مولد آسیب‌هایی است.
وی افزود رابطه دو جانبه بین فضای مجازی و فضای واقعی وجود دارد و برخی فضای مجازی را ادامه فضای واقعی می‌دانند . اگر در فضای واقعی حریم خصوصی به واسطه مکان و زمان تعریف می‌شود در فضای مجازی به واسطه فضاست.
دکتر مرادی گفت چون در فضای مجازی با بدن و زمان و مکان مواجه نیستیم نمی‌تواند به این معنا باشد که هیچ‌گونه ارزش یا مسئولیت یا اخلاق در این فضا صدق نمی‌کند .
این کارشناس حوزه رسانه در ادامه یادآور شد فیلترینگ به معنای کامل آن نمی‌تواند راه حل مناسبی برای کاستن از نقاط منفی فضای مجازی باشدو عدم استفاده صحیح از نکات مثبت تکنولوژی‌هاست که برای ما آسیب‌زا بوده است .
وی یادآور شد به دلیل عدم استفاده مردم و مسئولین از ظرفیت‌هایی خود و انتقال آن به فضای مجازی ، این فضا مغفول مانده است .
دکتر مرادی در پایان افزود آگاهی نسبت به تکنولوژی آگاهی نسبت به کنش‌ها و رفتارهای افراد است . فرهنگ‌های مختلف مواجهات مختلفی با تکنولوژی دارند که ما در بسیاری مواقع در خدمت آن هستیم و نتوانسته‌ایم آن را در خدمت خود درآوریم.



طبقه بندی: فرهنگی،
[ سه شنبه 11 فروردین 1394 ] [ 03:50 ب.ظ ] [ سید وحید حسینی ]
.: Weblog Themes By Iran Skin :.

تعداد کل صفحات : 335 :: 1 2 3 4 5 6 7 ...

درباره وبلاگ

از میان مقولاتی مانند فرهنگ، امنیت، اقتصاد و سیاست، کدامیک اولویت دارد؟ برای جامعه ای که قرار است با نظام حکومتی دینی اداره شود بسیار مهم است. این پاسخ است که می تواند نقشه راه را برای هر حکومتی ترسیم کند و البته برای یک نظام اسلامی نقش و اهمیت بیشتری دارد.
بدون آنکه با بررسی تعاریف گوناگون فرهنگ وقت گذرانی کنیم، مستقیماً به سراغ نقش فرهنگ در زندگی فردی و اجتماعی می رویم. در این وادی، مجموعه بینش ها و کنش ها را می توان فرهنگ نامید، مجموعه ای که بستری می شود برای رشد آگاهی عمومی و التزام عملی آحاد مردم به مقررات اجتماعی.

با این تعریف، راحت می توان گفت فرهنگ برای جامعه همانند خونی است که در رگ های بدن جریان دارد. همانگونه که خون، اندام ها را به تحرک وامی دارد و چگونگی خون در چگونگی کارکرد بدن نقش مستقیم دارد، فرهنگ نیز اندام های جامعه را به تحرک وامیدارد و ضعف و قوت آن در ضعف و قوت اقتصاد، امنیت، سیاست و اخلاق جامعه اثرگذار است. بدین ترتیب، پاسخ سؤال مورد نظر اینست که فرهنگ باید در اولویت باشد.

هدف از آوردن این مقدمه، یادآوری این واقعیت تلخ است که جامعه اسلامی و انقلابی ما علیرغم اینکه از یک نظام حکومتی دینی برخوردار است، متأسفانه هیچگاه برای فرهنگ اولویت قائل نشده و مقوله فرهنگ همواره مورد غفلت بوده است. از صبح پیروزی انقلاب اسلامی، تعابیری مانند "انقلاب ارزش ها" و "انقلاب فرهنگی" از زبان امام و سایر بزرگان در توصیف انقلاب اسلامی شنیده ایم، اما هرگز در عمل برای مقوله "فرهنگ" اولویت قائل نشده ایم. اگر فرهنگ در اولویت قرار گیرد، اقتصادی سالم، امنیتی پایدار و سیاستی مبتنی بر اصول خواهیم داشت. زیرا فرهنگ برای سایر مقولات بسترسازی می کند و راه را برای جریان یافتن سالم آنها هموار می نماید.

شاید در قالب دیگری بتوان یک جامعه با فرهنگ را جامعه ای مقرراتی، قانون گرا و اخلاق مدار معرفی کرد. به عبارت روشن تر، اگر مردم یک جامعه با فرهنگ باشند، در برخوردهای اقتصادی بر مبنای قانون و اخلاق عمل می کنند و مفاسد اخلاقی از آن جامعه رخت برمی بندد، در بخش های امنیت و سیاست نیز همه چیز برمبنای صداقت به پیش خواهد رفت و همواره اخلاق، محور رفتارها خواهد بود. قضاوت نیز از فرهنگ تأثیر می گیرد و در یک جامعه با فرهنگ علاوه بر اینکه قضات، وظیفه قانونی خود را به درستی انجام می دهند، اصولاً خصومت ها کاهش می یابد و حتی خود مردم بدون نیاز به دستگاه قضائی به رفع خصومت اقدام می کنند.

بعد از پیروزی انقلاب اسلامی، متأسفانه هیچگاه فرهنگ در اولویت نبوده و دولت ها به سایر مقولات بیشتر توجه کردند. بعضی دولت ها به دلیل درگیر بودن با جنگ و بازسازی، فرصت و امکان توجه جدی به فرهنگ را نداشتند و بعضی دیگر به ویژه در سال های اخیر، بداخلاقی را جایگزین اخلاق و فرهنگ کردند و به همین جهت، بی قانونی، مفاسد اقتصادی و تفرقه و بی اعتمادی نسبت به همدیگر در جامعه افزایش یافته است. آنچه از اینها نگران کننده تر است، سوءاستفاده معاندان از فضای پدید آمده است که در قالب های مختلف بی بندوباری، پشت پا زدن به احکام دینی و زیر پا گذاشتن قوانین و مقررات جلوه گر می شود.

در بررسی عوامل پدید آمدن این وضعیت، علاوه بر اولویت قائل نشدن برای فرهنگ، ضعف سکان داران فرهنگ کشور را نیز باید عامل مهمی دانست. سوگمندانه باید اعتراف نمائیم که متولیان بخش های فرهنگی کشور عموماً از ضعیف ترین ها انتخاب شده اند. شاید دخالت داشتن گرایش های سیاسی و فقدان نگاه اولویت بخشی به فرهنگ از عوامل اصلی گماردن ضعفا بر عرصه فرهنگ باشد. فرهنگ اگر قرار باشد در اولویت قرار بگیرد، باید حداقل دو اقدام جدی صورت بگیرد؛ یکی تخصیص بودجه کافی و دیگری، که مهم تر است، گماردن متولیان قوی.

ضعف متولیان فرهنگ موجب می شود به امتیازخواهان باج و امتیاز بدهند و این اقدام را برای خود یک وجه مثبت به حساب آورند. در بخش هنر نیز متولیان ضعیف، بدون برنامه پیش می روند و هرگز به نقطه مطلوب نمی رسند. در بخش کتاب، یک روز ممیزی را لازم و ضروری می دانند، یک روز آن را رد می کنند و روز دیگر دچار بلاتکلیفی می شوند. جلب همکاران قوی چیزی است که هرگز نمی توان از متولیان ضعیف فرهنگ انتظار داشت. افراد ضعیف، در مقابل کسانی یا مجموعه هائی که می خواهند عوامل خود را به آنها تحمیل کنند منفعل می شوند و قدرت و جسارت "نه" گفتن به آنها را ندارند. اینها بخشی از عوارضی هستند که از ضعف مدیریت های فرهنگی ناشی می شوند و به فرهنگ کشور ضربه می زنند.

تعدد دستگاه هائی که خود را متولی فرهنگ می دانند نیز از مشکلات بخش فرهنگی و از عوامل رکود و گاهی عقبگرد فرهنگی است. فرهنگ در کشور ما فرماندهی واحدی ندارد و همین امر موجب دوباره کاری ها، خنثی کردن کار همدیگر و صرف بودجه های کلان بدون دستاورد قابل توجه می شود. این ضعف، بارها به مسئولان نظام یادآوری شده ولی نه تنها برطرف نگردیده بلکه همچنان شاهد افزوده شدن بر تعداد متولیان فرهنگی هستیم.

رسانه ملی، که رساترین صدا برای اشاعه فرهنگ می تواند باشد، در مواردی نقش خنثی کننده دستاوردهای فرهنگی را ایفا می کند. برخورد متولیان فرهنگی کشور با مطبوعات و سایر رسانه های نوشتاری، چه از نظر مادی و چه از نظر حمایت های معنوی نه تنها ضعیف بلکه بازدارنده است. تبعیض در پرداخت یارانه های قانونی و برخوردهای سیاسی و سلیقه ای با رسانه های مکتوب، زمینه ای برای رشد این رسانه ها باقی نگذاشته است. کوتاهی در انجام وظیفه قانونی که برخورد متولیان فرهنگی با مطبوعات بداخلاق، اتهام پراکن و قانون شکن را مقرر می دارد، یکی دیگر از عوارض ضعف مدیران فرهنگی است که موجب وارد شدن لطمات شدیدی به فرهنگ کشور شده است.

راه حل این مشکلات و آنچه موجب تقویت فرهنگ خواهد شد، عبارتند از تجمیع مراکز متعدد فرهنگی، ایجاد وحدت رویه در برخوردهای فرهنگی، بالا رفتن حساسیت مسئولین نظام نسبت به فرهنگ، اولویت بخشیدن به مقوله فرهنگ به عنوان اصل و پایه سایر مقولات و سپردن بخش فرهنگی به افراد قوی، مستقل و شجاع. اما آیا گوش شنوائی وجود دارد که این مرثیه را بشنود و آیا اراده قاطعی وجود دارد که درصدد نجات دادن فرهنگ از مظلومیت و انزوا باشد؟

برای ارتباط با ما جهت امور قرانی با این شماره تماس حاصل فرمایید:09131266381
سید وحید حسینی
آمار سایت
بازدیدهای امروز : نفر
بازدیدهای دیروز : نفر
كل بازدیدها : نفر
بازدید این ماه : نفر
بازدید ماه قبل : نفر
كل مطالب : عدد